Rasa powstała z angielskiej rasy Parson Jack Russell Terrier, podzielonej w roku 2000 na dwie osobne rasy: wysokonożnego Parsona i niskonożnego Jacka.

Twórca tej rasy, John (Jack) Russell urodził się w Darthmouth w hrabstwie Devon w roku 1795. Zostawszy pastorem przeniósł się do swej parafii w Swymbridge także w Devon, gdzie przyszło mu spędzić większą część życia. Zapalony jeździec i myśliwy, którego pasją była hodowla i selekcja terierów. W roku 1873 został jednym z członków założycieli Kennel Clubu. Zmarł w roku 1883 w sędziwym wieku 88 lat. Podczas swoich studiów w Oxfordzie nabył pierwszego teriera: białą, szorstkowłosą sukę z łatami na głowie, którą dziś uważa się za wzorcowy egzemplarz rasy. Jack Russell dokonał licznych krzyżowań między różnymi rasami terierów użytkowych o umaszczeniu jednolitym lub różnobarwnym. Celem tych eksperymentów było doskonalenie cech użytkowych rasy, jej wygląd miał dla pastora drugorzędne znaczenie. Zgodnie z tą tradycją, krzyżowań z innymi rasami terierów dokonywano aż do naszych czasów. Próbowano także mieszać Jack Russell z innymi rasami psów, ale potomkowie nie byli już podobni do starego typu rasy i hodowcy zaniechali tych nieudanych eksperymentów. Po II wojnie światowej rasa ta cieszyła się rosnącą popularnością na kontynencie europejskim, szczególnie wśród myśliwych i jeźdźców. Angielski Kennel Club 22 stycznia 1990 roku uznał ją i opublikował oficjalny standard, nazywając ją Parson Jack Russell Terrier. Prowizoryczne zaakceptowanie rasy przez FCI nastąpiło 2 lipca 1990 r.

Aktywny, ruchliwy, chętny do pracy, zbudowany tak, by był szybki i wytrzymały. Chlubne blizny po potyczkach są tolerowane.

W zasadzie terier użytkowy, z racji swej budowy i pasji łowieckiej nadaje się na norowca i umie podążyć za gończymi. Odważny i przyjacielski.

Włos twardy z natury, ścisły i gęsty u odmiany tak krótko, jak i szorstkowłosej. Brzuch i spód korpusu są owłosione.

Umaszczenie: całkowicie białe lub dominujące białe z łatami barwy podpalanej (beżowo-rudymi), cytrynowymi lub czarnymi, mogą występować wszelkie kombinacje tych trzech barw. Preferowane są kolorowe znaczenia nie wychodzące poza głowę i nasadę ogona.

To pies z założenia myśliwski jednak swoją charyzmą i wieczną chęcią do zabawy zyskał sympatię nie tylko wśród myśliwych. Jest aktywny, skory do zabawy, pojętny ( bardzo szybko się uczy) nie bez powodu można je zobaczyć w wielu reklamach i filmach, gdyż są to psiaki bardzo wesołe i pełne energii, a za razem bardzo łatwe w szkoleniu. Są również doskonałymi towarzyszami pieszych wędrówek, konnych przejażdżek, długich wypraw rowerowych i przemiłymi członkami rodziny.

GŁOWA:
Mózgoczaszka płaska, średniej szerokości, stopniowo zwężająca się ku oczom. Stop mało zaznaczony.
Trzewioczaszka trufla nosowa czarna. Uzębienie: szczęka i żuchwa silnie i dobrze umięśnione. Zgryz nożycowy, regularny i kompletny, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo. Oczy w kształcie migdała, dość głęboko osadzone, ciemne o bystrym wyrazie. Uszy małe, w kształcie litery "V", opadające do przodu, noszone ściśle przy głowie. Linia ich załamania nie powinna znajdować się wyżej, niż wierzch czaszki. Koniuszek ucha sięga zewnętrznego kąta oka. Małżowina jest średniej grubości.

SZYJA:
Szlachetnie zarysowana, muskularna, dobrej długości, stopniowo poszerza się ku łopatkom.

TUŁÓW:
Proporcjonalny. Ogólnie pies jest dłuższy niż wyższy. Grzbiet mocny i prosty. Lędźwie lekko uwypuklone. Klatka piersiowa umiarkowanej głębokości. Wzięta tuż za łopatkami w obie średnio duże dłonie powinna dać się objąć. Żebra niezbyt wysklepione.

OGON:
Prosty nie zawinięty,nie podkręcony, mocny, średnio wysoko osadzony, podczas ruchu noszony do góry. Zwykle jest kopiowany w odpowiedniej proporcji do całości ciała. Powinien być takiej długości, by dobrze chwycić go w dłoń.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie mocne i proste. Nie mogą być skierowane w stawach do wewnątrz, ani na zewnątrz. Łopatki długie i skośne, dobrze pochylone ku tyłowi, wyraźnie zaznaczony kłąb. Łokcie przylegające do ciała, poruszają się swobodnie po jego bokach. Kończyny tylne mocne, muskularne, o dobrym kontowaniu. Stawy kolanowe o dobrych kątach. Stawy skokowe nisko położone. śródstopia równolegle, wykrok jest mocny. Łapy o zwartych palcach, jędrnych opuszkach, nie zwracają się do wewnątrz, ani na zewnątrz.

RUCH:
Wydajny, dobrze wyważony (skoordynowany), przednie i tylne kończyny poruszają się prosto, ku przodowi.

SKÓRA:
Powinna być gruba i nie napięta.

WAŻNE PROPORCJE:
Długość psa mierzona od kłębu do nasady ogona odpowiada jego wysokości w kłębie. Odcinek od trufli nosowej do stopu jest nieco krótszy od odległości od stopu do guza potylicznego

psy: - idealna wysokość w kłębie 36 cm,
suki: - idealna wysokość w kłębie 33 cm.

Wzorzec tej rasy wymaga, aby jej osobniki miały na tyle długi ogon, aby można było go chwycić ręką i wyciągnąć psa z nory, jeśliby znalazł się w niebezpieczeństwie. Obecnie Ogony nie powinny być cięte. Powinny być proste, ew. lekko zakręcone.

Wzorzec wymaga, aby osobniki tej rasy miały wąską klatkę piersiową, tak by mogły zmieścić się w norze i mieć możliwość szybkiego wyjścia, bez ryzyka utknięcia. Klatka piersiowa powinna dać się objąć dwoma rękoma.

Jesteś hodowcą i posiadasz ciekawe zdjęcia lub więcej informacji o rasie Parson Russell Terrier? Podziel się nimi. W zamian umieścimy linka do Twojej hodowli tuż pod opisem rasy!